Mei 2022 - Oswald De Moor (73)


 

Hard werken, hard leven; dat was jarenlang mijn motto. Twee of drie jobs tegelijkertijd, daar koos ik voor. Overdag had ik een fulltime job aan de UHasselt, deels deed ik technische regie in de mediawereld, maakte ik heel wat fotoreportages en samen met m’n vrouw runde ik een restaurant. Naast de lange werkdagen rookte ik twee pakjes sigaretten per nacht en dronk ik regelmatig. Een fles champagne was de ideale afsluiter van een lange, drukke werkdag. 

 

20 jaar geleden was ik al eens in behandeling geweest bij een uitstekende cardioloog in Jessa. Ik had last van voorkamerfibrillatie en onderging een ablatie. Het roken leerde ik af, maar voor de rest: op naar de volgende 20 jaar ‘leven in overdrive’. Tot ik in het voorjaar van 2021 letterlijk niet meer vooruit kon. Ik kon niet meer stappen, niet meer ademen. Onder druk van mijn huisarts, vrouw en dochter ben ik uiteindelijk naar de spoedafdeling in Jessa gegaan. Van daar ging het in een bed naar de cardiologieafdeling. In mijn hoofd was ik al met de dood bezig.


“Ik stond heel huiverig tegenover een behandeling, zat psychisch en fysiek helemaal in de knoop.”
 

Tijdens mijn eerste conversatie met de arts kwam ik dan ook scherp uit de hoek, al besefte ik al snel ‘Oswald, je zit fout’. De arts had meteen begrepen dat ik heel donkere gedachten had. Dus de volgende dag kreeg ik een vrouwelijke psychiater op bezoek. Zij draaide in enkele zinnen mijn hele denkwereld in positieve zin om. Daar ben ik haar nog altijd enorm dankbaar voor! Waar ik vroeger ‘foert’ dacht, sta ik nu open voor alles wat het cardiologisch team zegt. 

 

Uiteindelijk ben ik 13 dagen opgenomen geweest. Ze hebben me helemaal binnenstebuiten gekeerd, van kop tot teen onderzocht. Werkelijk top! In mijn rolstoel zag ik patiënten voorbijkomen naar de operatiezalen. Ikzelf heb geluk gehad. Ik was te dik, hield teveel water vast en had wat aderverkalking, maar een ingreep was niet nodig. Wél revalidatie! Tijdens mijn opname kreeg ik al oefeningen op mijn kamer.

 

Een week na mijn opname ben ik in het Revalidatie- en Gezondheidscentrum van het Jessa Ziekenhuis gestart met mijn revalidatietraject: 45 sessies van een uur, drie keer per week.  Gecontroleerd fietsen, op de loopband, af en toe ‘trappen doen’ op de steps. In het begin met de zuurstoffles, maar geleidelijk aan voelde ik de verbetering en kon ik zwaardere oefeningen aan. Soms werd het zo moeilijk dat ik zin had om het op te geven. Nu ben ik blij dat ik volgehouden heb. Ook op vlak van voeding kreeg ik advies. 


“Met behulp van de diëtiste ben ik 20 kilo vermagerd, maar ik heb niet het gevoel dat ik een dieet volg.”
 

Ik hou me aan bepaalde voedingsregels, maar kan nog steeds lekker eten. 

Eigenlijk ben ik nu een totaal ander mens. Ook mijn omgeving is blij met de ommezwaai. Mijn vrouw en ik hebben ons huis verkocht en wonen nu in een appartement ‘in the sky’. Vroeger kreeg ik het al benauwd in het vliegtuig, nu kan ik terug op vakantie, ga ik 3 tot 5 kilometer wandelen en voel ik me lekker in mijn vel. Bij koude wind blijf ik binnen. Ik luister naar mijn lichaam. Vroeger was ik zakelijk, planmatig en scherp. Die scherpe kantjes zijn er nu eraf. Ik werk hard aan een nieuwe ‘ik’. 

 

“Het cardiologisch team, dat is zo’n goed geoliede machine!” 

 

Ik word heel goed opgevolgd door hen. Een geweldig team is het, van arts tot kinesisten tot verpleegkundigen tot poetsvrouw, …. Ik ben hen enorm dankbaar. Dankzij hen heb ik terug vertrouwen in mijn eigen lichaam.